Chris, de vriend van een vriendin van een vriendin van mij is sinds kort verhuist naar een nieuwe kattenbak! Van buiten een verrot, van binnen gelikt.
Zijn nieuwe stulpje is zonder twijfel een lust voor het oog. Op één klein puntje na dan: de vlonder ziet er flink verkracht uit. En niet zo zuinig ook!
Stel je zou hier blindelings overheen huppelen, dan zouden je voeten er aan het eind van dag uit zien als de varkenspootjes van een zaadsnuivende zoetwatermatroos met zwemmerseczeem.
Vandaar dat ik afgelopen woensdag in de huid ben gekropen van meneer de parketlegger.
Normaal gesproken ben ik niet zo'n held in klusjesland, maar voor een dikke duit rinkelende rakkers maak ik gerust een uitzondering!
Daar zat ik dan, midden in een kale kamer, op mijn tedere knietjes, voorovergebogen op de kille vloer, met klotsende oksels naast een metershoge stapel van eikenhout kliklaminaat.
"Ik heb geen idee hoe dit werkt, wat moet ik nu?" In mijn holle kop klonken wel duizenden noodkreten, en ik dacht: "Shit, waar ben ik aan begonnen? Ik ben per slot van rekening een echte timmermanszoon!" Diep in mezelf hoopte ik stilletjes op een heldere ingeving.
Maar helaas, hoe hard ik ook mijn best deed, dat lichtpuntje aan het einde van de tunnel had blijkbaar last van kortsluiting. Mijn ogen werden waterig, en die brok in mijn keel zwelde op bij iedere mislukte poging die ik deed. Op geen mogelijke manier kreeg ik het voorelkaar om een stel suffe houtjes op eeen tactische manier op die krakerige vloer te leggen.
"Ho,ho wacht nog even, voordat we aan de slag gaan!" Verschrikt keek ik om. Het was Chris. Hij vervolgde zijn verhaal: "Maak je toch niet zo druk Jeroen, straks komt *Jacqueline* je helpen!!", en even snel gaf hij me een fikse knipoog.
Spontaan sprong er bij mij een knop om, van 'depri-mode' naar 'hang-die-vlag-maar-uit-want-miss-supersexy-komt-op-bezoek-mode' !
Het teelvocht begon te stromen op plekken waar ik dit nog nooit eerder gevoeld had. Mijn hart ging te keer als een rodeo paard. Ja, zelfs zo erg dat mijn linkerteen stijf stond van opwinding. Ohhh.. Jacqueline! Ik sloeg op totaal op hol, en kreeg uit het niets de wildste fantasieën. Bij die naam alleen al zag ik Jacqueline he-le-maal voor me staan: Zo'n slank langbenig poppetje met borstjes als handsinaasappelen, prachtig lang blond golvend haar, kristalhelder blauwe ogen, en een rijpe kont waar zelfs mevrouw Lopez nog een puntje aan kon zuigen. Dit alles gepaard met een stem zo ontzettend hees dat je zou denken dat je te maken hebt met Miss-0906-lijn-herself. Voor even was ik niet meer op deze planeet te vinden, maar zweefde ik ergens rond hoog in de zevende hemel.
Normaal gesproken klinkt zo'n zeikbel voor mij nogal irritant, maar deze keer klonk dit belletje als muziek in mijn oren. Voor de deur stond niemand anders dan de enige echte, onvervalste, vers uit de klei getrokken: Jacqueline! WFT!!!! Oooohh...ohh-oh!!
Vol enthousiastme stormde ik de trap af om als eerste die magische deur te openen. Nog even snel een dikke snotroggel in de palm van me hand om mijn blitse kuif strak overeind te zetten, en ik was er helemaal klaar voor. Want hey, een beetje man moet een echte lady natuurlijk wel in stijl kunnen binnen halen! Met haast dodelijke hartkloppingen stond ik aan de andere kant van de dichte deur. Jawel, ik stond van top tot teen in de startblokken om mijn toekomstige echtgenote in mijn armen te sluiten. Dit was het uur van de waarheid! Ik kon de warme kriebels in mijn onderbuik niet langer bedwingen! Dit moment zou mijn leven compleet veranderen! Nu moest het gebeuren! Die deur moest open!!
Voilla, de deur ging wagenwijd open,... en daar stond ze dan ..
God, wat was ik blij dat ik die zelfde ochtend zo ontiegelijk slecht ontbeten had, anders had ik haar grafkop beslist in volle glorie tot het laatste brokkie ondergekotst!
Gadverdamme, dit kwam totaal onverwachts! Vol verbazing bleef ik haar aanstaren.... Wat was dit voor buitenbaarmoederlijk wezen? Was dit wel mijn Jacqueline???
Ze had een opgefohnde marmot op haar hoofd en een gok vol neushaar die was bezadeld met een dikke jampotbril van het welbekende Albert Heijn huismerk. Ook was ze beslist geen jonge hond meer, want zoals bij een boomstam de leeftijd is in te schatten aan de hand van de jaarringen, kon ik aan haar verrimpelde knar zien dat ze er al zo'n zuinige vijf-en-vijftig jaar op had zitten. Dit was niet om aan te zien, maar toch besloot ik haar nog wat beter onder de loep te nemen om zo misschien toch nog stiekem een pluspuntje te ontdekken. Maar helaas, er kwamen drassige kluiten borsthaar uit haar blousje zetten. En zelfs zo veel, dat de doorsnee macho Italiaan hier nog stinkend jaloers op zou worden. Haar handsinaasappelen waren duidelijk al uitgeperst en hingen diep ongelukkig tot onder haar knieën. Het werd van kwaad tot erger, want tot mijn schrik ontdekte ik dikke stoppels op haar onderkin en een wazige snorrebaard op haar met-lipstick-geplamuurde stinkmuil. En toen ze eenmaal begon te lallen met die loodzware bromstem drong het eindelijk allemaal tot me door:
Dit was geen bitch,.... maar een vent!!!! Tweeslachtig! Verbouwd! Hermafrodiet! Kelly! Aaaaaaaaah!!!!11
Mijn maag transformeerde naar een Play-Doh Funfactory waardoor de boerenkoolstampot van de avond er voor heftig tegen mijn huig bleef wroeten. Het hoefde nog maar even te duren, of ik had de godganze vloer volgestort met mijn maaginhoud verpakt in brintavorm. 'Poef' ,daar ging mijn toekomstvisie! Up in smoke!!
Ik voelde pijn, een leegte en een telleurstelling die vergelijkbaar was met het gevoel dat je krijgt als je voor een week lang met je uitgerangeerde familie in een wrakhouterige bungalow in Centerparcs gaat zitten, en je komt er daar achter dat het subtropische zwembad dicht is!
Nadat ik was bijgekomen van deze ijskouwe kermis heb ik tegen alle principes in toch nog samen met Jacqueline die laminaatvloer er in getikt. Nu achteraf was het helemaal niet zo'n ramp als ik had gedacht. In tegendeel zelfs, het was echt een dolle boel! Ook begrijp ik nu prima waarom Chris haar had ingehuurd om mee te helpen met het klussen.
Je kan namenlijk veel over haar zeggen, maar Jacqueline was een echte bouwvakker in hart en nieren!
Als afsluiting wil ik nog even wat kwijt:
Respect voor mijn pa.
Hij is zijn hele leven al timmerman.
Dus als ik het goed begrijp, heb je haar dan niet proberen kussen minstens ;) read more
on Jacqueline